حمل و نقل جاده‌ای، همچنان دستخوش سیاست‌گذاری‌های ترس و احتیاط

تحلیل اجمالی از عملکرد ساختار حمل و نقل جاده‌ای کشور در چند دهه اخیر و اثرات آن در تشکیل سرمایه و نوسازی ناوگان جاده‌ای

 

بهروز غروی، کارشناس حمل و نقل

 

اصولا موضوع نوسازی ناوگان جاده‌ای اعم از بار یا مسافر از دو مقوله یا حوزه کاملا متفاوت و مهم برخوردار است. اول موضوع صنعت خودروسازی کشور و امکان تولید وسائل نقلیه با کیفیت و استاندارد مناسب و مورد نیاز بخش حمل و نقل جاده‌ای و دوم موضوع تشکیل سرمایه لازم و وجود انگیزه جهت سرمایه‌گذاری و خرید خودرو توسط بخش حمل و نقل جاده‌ای است.

البته تاکید این گزارش اولا مربوط به نوسازی ناوگان باربری است زیرا ناوگان مسافربری نسبت به باربری از حجم و نعداد بسیار کمتری برخوردار بوده و در نتیجه نوسازی ناوگان مسافری در طول چند سال گذشته از توفیق بیشتری نسبت به باربری برخوردار بوده، ثانیا موضوع مورد نظر در این گزارش علیرغم اهمیت بحث صنعت خودروسازی و مشکلات جدی که امروزه با توجه به مشکلات اقتصادی کشور با آن مواجه است، منحصرا معطوف به بخش حمل و نقل و تحلیل برخی ابعاد مختلف مشکلات بخش در نوسازی ناوگان باربری است.

مقدمه

در طول دو دهه اخیر، عدم وجود چشم انداز و برنامه منسجم استراتژیک و به تبع آن فقدان مدیریت استراتژیک در کنار عملکرد ساختارهای معیوب در فعالیت حمل ونقل جاده‌ای بار، موجب کاهش جدی کارایی اقتصادی، از میان رفتن توجیه اقتصادی در تولید خدمات حمل و نقل وکاهش شدید انگیزه سرمایه‌گذاری و تشکیل سرمایه در این زیربخش مهم و زیربنایی کشور شده ضمن آنکه روابط و مناسبات نامطلوبی نیز در سازماندهی و ساختار تشکیلاتی این فعالیت (اعم از بخش های دولتی و خصوصی) بوجود آورده است، که علاوه بر اثرات آن در عدم تمایل به سرمایه گذاری به ویژه در امر نوسازی ناوگان توسط بخش غیردولتی، برخی از دیگر نتایج مهم آن نیز اجمالأ بشرح زیر است:  

 

ادامه این نوشتار را می توانید در شماره ۳۷۰ ماهنامه صنعت حمل و نقل مطالعه کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *