شرکت های نفتی

سرو قهوه اسپرسو برای مدیران توتال در پارس جنوبی

حدود ۶۳ سال پیش قراردادی بین دولت ایران و کنسرسیومی از شرکت­های نفتی بین­ المللی به منظور بهره ­برداری از منابع نفتی کشورمان منعقد شد.براساس این قرارداد که پس از کش­ و قوس­ های فراوان و طی مذاکرات متعدد به تصویب مجالس سنا وشورای ملی رسید اگرچه ملی شدن نفت و صنایع آن در ایران مورد پذیرش طرف‌های خارجی قرار گرفت، ولی دولت ایران تضمین می‌کرد که تا ۲۵ سال نفت تولیدی را به شرکت‌های عضو کنسرسیوم (آمریکایی، انگلیسی، هلندی و فرانسوی) بفروشد.در حقیقت پس از انعقاد این قرارداد فروش طلای سیاه ایران از سال ۱۳۳۱ مجددا از سر گرفته شد هر چند در این قرارداد سهم­ بندی­های موردنظر ذکر شده بود به طوری که شرکت نفت ایران و انگلیس۴۰ درصد، شرکت‌های آمریکایی۴۰ درصد، شرکت شل ۱۴ درصد و شرکت نفت فرانسه ۶ درصد از فروش نفت ایران منفعت می­بردند.در واقع انعقاد قرارداد بین دولت ایران وکنسرسیومی از شرکت­های بین­المللی نفتی را می­توان به عنوان یک فتح باب برای ورود کمپانی­های نفتی شل و توتال به صنعت نفت ایران دانست.

گام­های نخست توتال درایران

۲۲ سال قبل بود که نخستین قرارداد بیع متقابل صنعت نفت ایران با شرکت نفتی توتال فرانسه برای توسعه میدان سیری منعقد شد. در حقیقت مدیران شرکت هلندی-بریتانیایی شل همواره بر این باور بودند که صنعت نفت ایران آنقدر برایشان منافع دارد که حاضر نبودند به این راحتی‌ها از ایران خارج شوند و این هدف تا جایی پیش رفت که در سال ۱۹۷۱ با مشارکت شرکت رویال داچ شل و شرکت ایتالیایی آجیپ، بزرگترین میدان گازی جهان (گنبد شمالی مشترک با پارس جنوبی ایران) در قطر کشف شد و این اتفاق منجر به آن شد که قطر در سال ۱۹۷۳، ۲۵ درصد از سهام این مشارکت را خریداری کند و در ۱۹۷۴ دولت قطر سهم خود را به ۶۰ درصد افزایش داد و در نهایت، در سال ۱۹۸۰ مالکیت دولت قطر بر این مشارکت، کامل شد.این رویداد موجب شد تا شرکت‌های عظیم نفتی دنیا پارس جنوبی را به عنوان یک پروژه جدی دنبال کنند به­ طوری­که عملیات‌ توسعه‌ فازهای‌ ۲ و ۳ پارس جنوبی در ایران در مهرماه‌ ۱۳۷۶ به‌ کمپانی نفتی‌ توتال فرانسه‌‌ با سهم‌۴۰ درصد، و به‌ عنوان‌ متصدی‌ اصلی‌ توسعه‌ و شرکت‌های گازپروم‌ روسیه‌ و پتروناس مالزی‌ هر یک‌ با ۳۰ درصد سهم‌ واگذار شد.

اولتیماتوم به کمپانی فرانسوی

در سال ۱۳۸۵ بود که بسیاری از کمپانی­های نفتی دنیا از کشورهای مختلف همچون انگلیس، فرانسه، ایتالیا، نروژ، چین، روسیه، استرالیا و برزیل جهت مشارکت در توسعه فازهای ۱۹، ۲۰، ۲۱ و ۲۲ پارس جنوبی اقدام به خریداری اسناد مناقصه کردند که از بین آنها ۸ شرکت شل، توتال، انی، استات اویل، ساینوپک چین، لوک اویل، BHP استرالیا و پتروبراس برزیل تایید صلاحیت شده‌اند.هر چند که حضور غول‌های نفتی دنیا در پارس جنوبی به روند توسعه این فازها کمک شایانی کرد، اما برخی تاخیرها نیز موجب شد تا وزارت نفت ایران به شکل دیگری با این شرکت‌ها برخورد کند به طوری که شرکت ملی نفت ایران ۹ سال بود که برای حضور توتال در فاز ۱۱ پارس جنوبی (ویژه تولید LNG) اظهار علاقه می‌کرد و این ابراز تمایل موجب شده بود تا بارها قراردادهایی میان دو شرکت بسته شود و یا وعده اجرای قراردادهای قبلی داده شود. در حقیقت۱۰ سال پیش بود که وزیر وقت نفت کشورمان از اولتیماتوم ایران به توتال خبر داد هرچند تا همین اواخر مقامات توتال یک پای ثابت مذاکرات توسعه فاز۱۱ میدان گازی پارس جنوبیبودند.

ادامه اینمطلب را در شماره ۳۵۶ ماهنامه صنعت حمل ونقل بخوانید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *